Van de Schelde naar de Oostzee

Midden mei ben ik met onze Rijnlandvlet ‘Bob’ vertrokken voor mijn tocht naar het noorden … zuidwaarts! Eerst stond er nog een familiebezoek in het Gentse op het programma, om daarna resoluut noordwaarts te varen, richting Terneuzen.

Tekst: Peter De Boos

Emblem en Temse waren de eerste stops. Daarna lagen we even langs de Schelde in Gavere, gevolgd door het leuke haventje van Merelbeke. Van daaruit ging het dwars door het centrum van Gent en vervolgens via het kanaal richting Terneuzen. Op zich is dit al een heel mooie en gevarieerde vaartocht van enkele dagen. De machtige Schelde van Wintam tot Gent blijft respect afdwingen. Daarna vaar je door hartje Gent, om vervolgens op het kanaal naar Terneuzen opnieuw rekening te houden met de ‘grote boten’. De buitenjachthaven van Terneuzen geeft je dan weer de rust en de wijde horizon van diezelfde Schelde.

Na een nachtje in Terneuzen was het tijd voor het volgende stuk van de tocht en om opnieuw met de grote jongens mee te doen. Terug de Schelde op, met de getijdenstroom mee en vooral goed achterom kijken, want die grote jongens gaan er behoorlijk vandoor: meer dan 12 knopen. Na een uurtje ging het bakboord uit en via de sluis van Hansweert het kanaal op richting Wemeldinge aan de Oosterschelde. Daar opnieuw bakboord uit, richting de sluis naar Goes. Vanaf hier kom je plots in een andere wereld terecht. In Nederland mag er in het vaarwater gezwommen worden, dus even goed opletten. En dan lig je zomaar midden in het centrum van dit historische stadje.

Hier kwamen mijn eerste en tweede matroos mij vervoegen voor de volgende etappe: terug de Oosterschelde op, ditmaal oostwaarts richting Tholen. Ook Tholen is een aanrader als bestemming. Een heel leuke jachthaven, een goed restaurant en een gezellig stadje. Voor de volgende vaart stond opnieuw meer groot water op het programma. Het Volkerak op: veel vaarverkeer en best wat golven. Onze arme Morris, de golden retriever, werd er zeeziek van. Ik besloot daarom het grote water bij Dinteloord te verlaten en binnendoor richting Nijmegen te varen. Daarna de Waal op, tegen de stroom in. Tijd om even uit te rusten op De Bijland. Daar begon opnieuw een ander hoofdstuk van de reis. Jachthaven De Bijland is een mooie, kleine jachthaven aan een meertje dat aansluit op de Waal en de Rijn. Kom je er in de winter, neem dan je schaatsen mee, want net buiten de jachthaven ligt een natuurijsbaan.

De Rijn was voor mij een primeur. Daarom deed ik het traject in korte stukjes: eerst tot Rees en daarna nog een stop in Wesel. Vooral goed achterom kijken, want die vrachtschepen lopen hard! AIS aan boord is wat mij betreft dan ook een aanrader. Na een overnachting in Wesel kwamen we opnieuw in het kalmere water van het Wesel-Dattelnkanaal terecht. Afmeren langs de Duitse kanalen is behoorlijk goed geregeld. Op regelmatige afstanden zijn er gratis afmeerplaatsen voor de beroepsvaart, met een stukje dat voorbehouden is voor ‘Sportboote’ of kleine boten. De dag nadien begon een eenvoudiger traject, met nog slechts twee sluizen voor de komende 320 kilometer. Eentje net na Münster en een volgende net na Hannover. Onderweg kwam mijn eerste matroos er opnieuw bij. We brachten een bezoek aan Hannover en namen daarna enkele dagen rust in het zeer sympathieke haventje van Bortfeld.

Vanaf Bortfeld kwam de Oostzee echt in zicht. Travemünde, de Oostzee… bijna! Vanuit Bortfeld Marina is het maar een kort stukje varen op het Mittellandkanal om, net voor Wolfsburg, het Elbe-Seitenkanal te bereiken. Voor we daar aankwamen, hadden we eerst nog het Schiffshebewerk Lüneburg-Scharnebeck voor de boeg: de bekende scheepslift met een verval van 38 meter. Kort na de lift kwamen we, voor een klein stukje, op de Elbe terecht. Daarna ging het Elbe-Lübeckkanaal op. Na een overnachting ongeveer halverwege, in Güster, kwamen we uiteindelijk in Lübeck aan. We meerden aan in de mooie Newport-jachthaven en namen wat tijd om deze prachtige Hanzestad te bezoeken. Maar de Oostzee riep. Na enkele dagen voeren we daarom de laatste twintig kilometer naar Travemünde en bereikten we ons doel.

Nog even een kort stukje de Oostzee op, tussen de grote vrachtschepen en ferry’s, om daarna opnieuw de rust op te zoeken in Marina Baltica. We did it!